صدای برخورد شناورهای حامل کالاهای تجاری، سکوت شهرهای جنوبی را برهم میزند. بازارهای محلی در انتظار کالاهایی هستند که در انتهای سفر یک شناور باری یا تجاری وارد میشوند؛ وارداتی که از مسیرهای ویژه ساحلی و ملوانی انجام میشود. سالهای طولانی، واردات تهلنجی یا واردات از طریق ملوانان شناورهای سنتی، در اصل یک امتیاز معیشتی بود؛ امتیازی که قرار بود بخشی از توسعه نیافتگی تاریخی مناطق جنوبی را جبران کند و فرصت اقتصادی حداقلی برای مردمی فراهم سازد که معیشت آنان بیش از هر چیز با دریا و تجارت خرد گره خورده است. در حالی که فعالان محلی، تجارت تهلنجی را راه اصلی گذران زندگی هزاران خانواده میدانند، اما محدودیتهایی که سیاستگذاران برای ساحلنشینان اعمال میکنند، مانع توسعه این بخش میشود. قوانین جدید، ثبت رسمی، محدودسازی اقلام و سختتر شدن نظارتها، تلاشهایی بوده برای کنترل این مسیر خاکستری که نه کاملا رسمی است و نه غیرقانونی. با این حال، تغییر مقررات، تفاوت اجرای قوانین در بنادر و حجم بالای تقاضا، آن را به پدیدهای تبدیل کرده که همزمان بر معیشت مردم، بازار داخلی و تولید کشور اثر میگذارد.